Anneke Hohmann is 89 jaar en sinds 2020 lid van LUCAS, maar in ons telefoongesprek knalt haar energie uit de speaker. Zij schildert abstract en soms figuratief en gaf in voorgaande jaren leiding aan de ballotagecommissie. Ze heeft al heel wat exposities meegemaakt in Loods 6. Naast haar autonome werk deed zij ook veel werk in opdracht voor NRC, de bibliotheek in Noordwijk, de Deltawerken en illustreerde zij kinderboeken.
De voorbereiding voor de komende expositie HIGH 5 loopt wat stroef vanwege een herseninfarct enkele maanden geleden. Anneke: “Ik ben wel gewoon weer aan het werk. Niet iedere dag, dat red ik niet. En dat wil ik ook niet, want ik kijk natuurlijk wel een beetje anders naar de belangrijkheid van bepaalde dingen in het leven. Maar ik kan het niet missen. Het is een vorm van zien en kijken. Ik heb een heel arsenaal, ik kijk altijd naar alles op een andere manier. Als ik bijvoorbeeld in een bos loop vind ik dat heerlijk, maar ik zie die ritmes van die bomen ook, en de vlekken van de kleuren. Andere mensen zijn daar minder op gericht.”
Dat spreekt mensen op een bepaalde manier toch aan. Dat je met je werk een emotionele snaar raakt en hen verrast met jouw manier van kijken door de verdieping, die je in je werk legt.
Anneke: “Klopt, het is dan je eigen vliegwiel en wat je te zeggen hebt, wat uit je diepste ziel komt en dat is bij iedereen anders. Dat is natuurlijk leuk, dat je zo’n idioot bent. Want dat ben je natuurlijk, doordat je zo kijkt. Mensen die een ander vak hebben, die kijken anders. Ik weet ook niks van scheikunde of wat een wiskundige nou zo fantastisch vindt. Zo doen wij iets, wat voor die mensen misschien een eyeopener is. Of dat ze begrijpen hoe je dat uitbeeldt, wat vaak ook bij kunst gebeurt. En ja, die emotie zit er natuurlijk altijd in.”
Je hebt al een leven in de kunst achter je. Hoe kijk je naar de huidige ontwikkelingen?
Anneke: “Het is nu allemaal weer figuratief geworden. En het is anders. Fotografie vind ik bijvoorbeeld fantastisch. Een heleboel dingen komen veel meer op en jonge mensen zijn op het moment heel spontaan. Ik vind ze leuk, ook in verhouding met mij als ouder. Dat je zo makkelijk met ze kunt praten en alles. Dat vind ik zeer positief. Ik ken twee jonge kunstenaars die verdieping in hun vrije werk zoeken. Die nemen dan contact met me op. De meesten zijn natuurlijk nog bezig de kost te verdienen met werk in opdracht en dat is ook logisch. Maar ik zie dat los van de ontwikkeling in het vrije werk. Snap je?”
Mooi. En dan nu eventjes schakelen naar nu. De komende tentoonstelling HIGH 5. Wat voor gevoel krijg je daarbij?
Anneke: “Ik zal je eerlijk zeggen… twee dingen: Ik vind dat hoe jullie dat doen met Sint-Lucas echt fantastisch en ook hoe Maud dat doet. Kijk, heel veel mensen kunnen dat niet of doen het niet. We hebben weliswaar geen eigen plek, maar ik denk dat we als groep zo’n expositie meer samen kunnen aanpakken, niet als project, maar dat je elkaar door die workshops beter leert kennen. Dat er daardoor belangstelling voor elkaar is en dat iedereen meehelpt.
Ik had het liefst wel meegedaan met de workshops, maar dat kan ik nu fysiek niet. Doordat ik wel meedoe met de expositie, denk ik dat ik contact maak met de mensen die komen. Daarnaast maak ik contact met medekunstenaars. Alleen al door mee te doen stel ik me open. Het mag niet autonoom zijn, maar relationeel is de opdracht. Ik heb fantastische ideeën, maar ik krijg toch niet de energie om dat te doen. In mijn eigen werk vind ik dat moeilijk. Ik had het wel leuk en interessant gevonden dat je samen met een medekunstenaar een onderwerp vindt en door erover te praten tot iets komt. Het kwam nu met dat herseninfarct vervelend uit.”
Misschien heb je toch wel een linkje gevonden waarmee je een dialoog aanslingert? Je hebt vast wel een idee.
Anneke: “Jawel, ik heb wel een idee, maar dat is met voetbal. Dat ik iets ga maken met al die shirtjes achter elkaar. Want ik heb al die plaatjes. Als ik die nou uitknip en op het doek doe. Dan hang ik ze gewoon alle 48 aan een lijntje. Want dat is toch… ja, dat is toch wel samengaan, van mensen op de hele wereld. Of ik maak een strakke lijn en laat ze drukken op stof en knip ik ze uit. En dan zet ik ergens heel groot ‘WK 2026’. Aan de andere kant is het toch absurd. Ik vind het hele WK te commercieel. Het is natuurlijk ook krankzinnig dat de halve wereld in oorlog is en dat zelfs Iran in de Verenigde Staten is om te voetballen. Hoe tegenstrijdig (!) wil je het hebben. Voetbal is in de kern het toppunt van samenwerken. Ik vind dat wel een mooie symboliek. Want ook die high five wordt in de voetballerij natuurlijk elke keer gebruikt als een team succes heeft. Maar goed, daarom spreekt het me ook zo aan. Die teambuilding is enorm. Voetbal staat heel hoog in ieders beleving, ook in Nederland. Zeker in de dorpen, waar het sociaal ongelooflijk belangrijk is. Die gaan met elkaar de kroeg in. Zelfs mensen die niet van voetbal houden, gaan er een beetje in mee. Dat vind ik heel goed voor de saamhorigheid, een mooie symboliek.”
Dank voor het interview. Ik ben benieuwd naar jouw werk. Stuur je me nog even die foto van jezelf die je eerder hebt gebruikt voor een persoonlijk werk bij PC ART? Dan zet ik die bij het artikel.
Anneke: “Oh ja, die heb ik nog wel ergens. Die heb ik in de wc genomen, want mijn man, die kan dat niet. Die heeft er geen geduld voor en dan sta ik er níet op en je bent toch altijd een beetje ijdel. Dus ik ben naar de wc gegaan en heb ik de eerste en enige selfie in mijn hele leven gemaakt.”
Edwin Eduard Boering